توی اسمون دنیا هر کسی ستاره داره
چرا وقتی نوبت ماست اسمون جایی نداره
واسه من تنهیی درده درد هیچ کس رو نداشتن
هر گل پژمردهای رو تو کویر سینه کاشتن
دیگه باور کردم این رو که باید تنها بمونم
تا دم لحظه مردن شعر تنهایی بخونم
تقدیم به شیاد بزرگ اهوازی
+
نوشته شده در سه شنبه دوم بهمن 1386 ساعت 21:40 توسط رضا
|